اين بار با سه شعر از خودم و در پايان با جملاتي از خودم و اشخاص بزرگ به روز شدم :

 (( بیداری ))

خشكيد حرفم به محراب لب

من مانده ام و هجوم شب

جوششي در كار نيست ...

وجدان وجود را خط مي زنند

دوست را ز پشت ضربت مي زنند

رويشي در كار نيست ...

هيچ كس نخواند هم بغض سرود

هيچ كس نماند هم پاي صعود

اينجا گلي جز خار نيست ...

هر روز و هر زمان

يقين مي برم كه اين مكان

جاي شهيار نيست ...

آري ،

مرگ هم خوابيده است

خواب هم بيدار نيست ...

  (( خود ))

مي دانم

در دايره اي از ديگران گرفتار آمده اي

تا دير نشده

از فضاي اين دايره خارج شو

(( خود )) بودن را تمرين كن

و از هيچ كس پيروي مكن

چراغت را براي (( خود )) روشن نگه دار

كه خيلي ها لياقت روشني ندارند

پيله ي محدوديتت را بگشا

و همچون پروانه پرواز كن

به هر جا كه (( خود )) مي خواهي

اسير ديگران مشو

و اسير خود نيز مباش ؛

بگذار روح بر نفست حكومت كند

و قلب حاكم باشد

بگذار از (( خود )) بودن خود لذت ببري

بگذار پيروزي و غمت فقط و فقط مال خودت باشد ...

نردبان (( خود )) را كه بالا روي

در بلنداي خود

به خدا مي رسي ...

(( خود )) بودن را تمرين كن ...

   (( بهترين دوست ))

گشتم جهان را پي بهترين دوست

از محيط پيرامون ، تا زير پوست

ليك يافتم ولي به حيرت آورد مرا :

خودم ، كتاب ، خدا ...

وقتي كه شما نسبت به ديگران مهربان هستيد يعني به خودتان مهربان تريد.( بنيامين فرانكلين)

وقتي تنت بيمار است در بستر گرم بخواب و استراحت كن ولي وقتي كه روح و قلبت بيمار است از بستر بيرون بيا و به سوي زندگي برو. ( آبراهام لينكلن )

وقتي كه صفات ديگران را تعريف مي كنيم در حقيقت احساسات عالي خود را احترام مي گذاريم نه ارزش مردم را. ( لاروشفوكولد )

سعي كن اين چهار چيز را هرگز گم نكني : هويت خود ، انسانيت خود ، كاغذ و قلم خود (عماد )

به نكات مثبت دشمنانتان خوب فكر كنيد و از آنها استفاده ببريد ؛ با اين روش آنها دوستان حقيقيتان خواهند بود بدون آنكه خود بدانند. ( عماد )

نگفتن حقايق تلخ بهتر از دروغ گفتن است. ( عماد )

اگر علمي را به كسي مي آموزي نگران نشو كه روزي علم او از تو بيشتر مي شود بلكه به اين فكر باش كه با اين كار او را تا ابد دوست خود كرده اي. ( عماد )

هر وقت از نداشتن چيزي نگران هستي و ناراحت ، به داشته هاي خود فكر كن ؛ مطمئن باش چيزهايي داري كه ديگران آنها را ندارند. ( عماد )

خدا مي داند چه زماني گره را از كار بندگان خود باز كند. پس اگر گره اي در كارتان است نا اميد نشويد چون دقيقا زماني كه انتظاري نداريد گره از كارتان باز مي شود. ( عماد )

وقتي عاشق هستي انرژي ات براي انجام دادن تمام كارها بيشتر مي شود. ( عماد )

شادي مسري است اگر مي خواهي ديگران را شاد ببيني اول بايد خودت شاد باشي و آن را به ديگران سرايت دهي . ( عماد )

هرگاه غضب شما را از جاده ي اعتدال خارج ساخت ، فورا به آئينه نگاه كنيد ، بي اختيار به خود مي خنديد. ( ژان ژاك روسو )

خيلي تفاوت است ميان كاري كه لذت آن مي گذرد و نكبت آن مي ماند و كاري كه رنج آن مي رود و پاداش آن مي ماند.( پيامبر اكرم )

خودت را از پيش آماده كن تا ضربات تقدير را سبكتر احساس نمايي . ( ديوژن فيلسوف )

خوشبختي حقيقي مال آن كساني است كه افكار خودشان را به طرف چيزي غير از خوشبختي خودشان برگردانده باشند. ( استوارت ميل )

دنيا به دست كساني تغيير مي كند كه خود را باور كرده اند. ( عماد )

شادی ها را تقسیم کنید

                                بدی ها را تفریق کنید

خوبی ها را جمع کنید

                               دوستی ها را ضرب کنید

زندگی صحنه ی یکتای هنرمندی ماست

 هر کسی نغمه ی خود خواند و از صحنه رود

 صحنه پیوسته به جاست

 خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

به خاطر داشته باشید که می توانید منتظر معجزه باشید چون معجزه خود شما هستید!  ( آنتونی رابینز )

(( دنباله ))

ایثار:

بالاترین درجه ی عشق

عشق :

بالاترین درجه ی دوست داشتن

دوست داشتن :

بالاترین درجه ی روح

روح :

بالاترین هدیه ی خدا ...

دنباله ی هر چیز را که بگیری

به خدا خواهی رسید.

 (( ساحت زیبایی ))

هرگاه گلی می بینم

به زیبایی جهان ایمان می آورم

دستها را برای چیدن جلو می برم

خارها به دستم می نشینند ...

<< هیچوقت در پی تسخیر زیبایی نباش >>

و این هم شعر زیبای سهراب :

حرف هایم ، مثل یک تکه چمن روشن بود.

من به آنان گفتم :

 آفتابی لب درگاه شماست

که اگر در بگشایید به رفتار شما می تابد.

و به آنان گفتم :

سنگ آرایش کوهستان نیست

همچنانی که فلز ، زیوری نیست به اندام کلنگ

در کف دست زمین گوهر ناپیدایی است

که رسولان همه از تابش آن خیره شدند.

پی گوهر باشید.

لحظه ها را به چراگاه رسالت ببرید.

سلام دوستان

يكي از دوستاي گلم خواست كه در مورد خودم بيشتر توضيح بدم. شايد براي خيلي از شماها سوال باشه كه چرا بعضي وقتها مضمون شعرهام كاملا با هم متناقض هستن. گاهي اوقات از تنهايي و فراق مي نويسم و گاهي هم از عشق و دوست داشتن. خلاصه اينكه اگه وبلاگ رو دنبال كرده باشيد معلوم نيست كه من عاشقم ، تنهام يا ديوونم! مفيد ميگم :

من تنهام ، ولي تنها نيستم

عاشق نيستم ، ولي عاشقم

چون خدا رو دارم و اون در شاديها و غم ها هيچوقت تنهام نذاشته ...

فكر ميكنم اين رسالت يك شاعر هست كه ميتونه خودش رو جاي هر كسي تصور كنه و بعد احساس و پيامش رو از اون منظر بيان كنه. من هم همين كار رو ميكنم ...

همه ي ما در طول روز با افراد مختلفي رابطه داريم ؛ از اعضاي خانواده گرفته تا دوستان و آشنايان و غيره. نكته ي جالب اينه كه هر چه كيفيت اين روابط بيشتر باشه سلامت روان بيشتري رو در طول روز خواهيم داشت. اما يه سوال : تا حالا با روحتون ، وجدانتون و خدا رابطه برقرار كردين؟ ماه رمضان بهترين فرصته براي رابطه برقرار كردن با اوني كه به تمام كارهامون ناظره ... پس فرصت رو از دست ندين ...

از اين مطلب كه بگذريم يك قسمت از نويسنده ي مورد علاقم يعني جبران خليل جبران آماده كردم كه خيلي زيباست :

(( روزي زيبايي و زشتي در ساحل دريايي به هم رسيدند و به هم گفتند : بيا در دريا شنا كنيم. در آب شنا كردند و زماني گذشت و زشتي به ساحل بازگشت و جامه هاي زيبايي را پوشيد و رفت. زيبايي نيز از دريا بيرون آمد و تن پوشش را نيافت ، از برهنگي خويش شرم كرد و به ناچار لباس زشتي را پوشيد و به راه خود رفت ...

تا اين زمان نيز مردان و زنان ، اين دو را با هم اشتباه مي گيرند ، اما اندك افرادي هم هستند كه چهره ي زيبايي را مي بينند و فارغ از جامه هايي كه بر تن دارد او را مي شناسند و برخي نيز چهره ي زشتي را مي شناسند و لباس هايش او را از چشم هاي اينان پنهان نمي دارد. ))

اين هم دو تا داستان كوتاه خيلي زيبا كه توصيه مي كنم حتما بخونين :

آن سوي پنجره

در بيمارستاني ، دو مرد بيمار در يك اتاق بستري بودند . يكي از بيماران اجازه داشت كه هر روز بعد از ظهر يك ساعت روي تختش بنشيند . تخت او در كنار تنها پنجره اتاق بود . اما بيمار ديگر مجبور بود هيچ تكاني نخورد و هميشه پشت به هم اتاقيش روي تخت بخوابد . آن ها ساعت ها با يكديگر صحبت مي كردند ؛ از همسر ، خانواده ، خانه ، سربازي يا تعطيلاتشان با هم حرف مي زدند .

هر روز بعد از ظهر ، بيماري كه تختش كنار پنجره بود ، مي نشست و تمام چيزهايي كه بيرون از پنجره مي ديد ، براي هم اتاقيش توصيف مي كرد .بيمار ديگر در مدت اين يك ساعت ، با شنيدن حال و هواي دنياي بيرون ، روحي تازه مي گرفت .

مرد كنار پنجره از پاركي كه پنجره رو به آن باز مي شد مي گفت . اين پارك درياچه زيبايي داشت . مرغابي ها و قو ها در درياچه شنا مي كردند و كودكان با قايق هاي تفريحي شان در آب سرگرم بودند . درختان كهن منظره زيبايي به آن جا بخشيده بودند و تصويري زيبا از شهر در افق دور دست ديده مي شد. مرد ديگر كه نمي توانست آن ها را ببيند چشمانش را مي بست و اين مناظر را در ذهن خود مجسم مي كرد و احساس زندگي مي كرد.

روز ها و هفته ها سپري شد .

يك روز صبح ، پرستاري كه براي حمام كردن آن ها آب آورده بود ، جسم بيجان مرد كنار پنجره را ديد كه در خواب و با كمال آرامش از دنيا رفته بود . پرستار بسيار ناراحت شد و از مستخدمان بيمارستان خواست كه آن مرد را از اتاق خارج كنند .

مرد ديگر تقاضا كرد كه او را به تخت كنار پنجره منتقل كنند . پرستار اين كار را برايش انجام داد و پس از اطمينان از راحتي مرد ، اتاق را ترك كرد .

آن مرد به آرامي و با درد بسيار ، خود را به سمت پنجره كشاند تا اولين نگاهش را به دنياي بيرون از پنجره بياندازد . حالا ديگر او مي توانست زيبايي هاي بيرون را با چشمان خودش ببيند .

هنگامي كه از پنجره به بيرون نگاه كرد ، در كمال تعجب با يك ديوار بلند آجري مواجه شد

مرد پرستار را صدا زد و پرسيد كه چه چيزي هم اتاقيش را وادار مي كرده چنين مناظر دل انگيزي را براي او توصيف كند ؟

پرستار پاسخ داد : (( شايد او مي خواسته به تو قوت قلب بدهد . چون آن مرد اصلأ نابينا بود و حتي نمي توانست اين ديوار را ببيند .))

هر چند سيزده نكته ي ماركز رو امكان داره خيلي جاها ديده باشين اما چون قشنگه منم اونو ميارم :

سيزده نكته مهم زندگي و عشق از گابريل گارسيا ماركز

 يك : دوستت دارم ، نه به خاطر شخصيت تو ، بلكه به خاطر شخصيتي كه من در هنگام بودن با تو پيدا مي كنم .

دو : هيچ كس لياقت اشك هاي تو را ندارد و كسي كه چنين ارزشي دارد باعث اشك ريختن تو نمي شود

سه : اگر كسي تو را آن گونه كه مي خواهي دوست ندارد ، به اين معني نيست كه تو را با تمام وجودش دوست ندارد .

چهار : دوست واقعي كسي است كه دست هاي تو را بگيرد ولي قلب تو را لمس كند .

پنج : بدترين شكل دلتنگي براي كسي آن است كه ر كنار او باشي و بداني كه هرگز به او نخواهي رسيد .

شش : هرگز لبخند را ترك نكن . حتي وقتي ناراحتي . چون هر كس ممكن است

عاشق لبخند تو شود .

هفت : تو ممكن است در تمام دنيا فقط يك نفر باشي ، ولي براي بعضي افراد تمام دنيا هستي .

هشت : هرگز وقتت را با كسي كه حاضر نيست وقتش را با تو بگذراند ، نگذران.

نه : شايد خدا خواسته است كه ابتدا بسياري افراد نامناسب را بشناسي و سپس شخص مناسب را . به اين ترتيب وقتي او را يافتي بهتر مي تواني شكرگزار باشي .

ده : به چيزي كه گذشت غم نخور ، به آن چه پس از آن آمد لبخند بزن .

يازده : هميشه افرادي هستند كه تو را مي آزارند . با اين حال همواره به ديگران اعتماد كن و فقط مواظب باش كه به كسي كه تو را آزرده دوباره اعتماد نكني .

دوازده :خود را به فرد بهتري تبديل كن و مطمئن باش كه خود را مي شناسي قبل از آن كه شخص ديگري را بشناسي و انتظار داشته باشي او تو را بشناسد .

سيزده : زياده از حد خود را تحت فشار نگذار ، بهترين چيزها در زماني اتفاق مي افتد كه انتظارش را نداري .

در پایان هم یه شعر خیلی زیبا از مولانا :

اگر عالم همه پر خار باشد                        دل عاشق همه گلزار باشد

وگر بیکار گردد چرخ گردون                         جهان عاشقان بر کار باشد

همه غمگین شوند و جان عاشق               لطیف و خرم و عیار باشد

وگر تنهاست عاشق نیست تنها                که با معشوقه پنهان یار باشد

سوار عشق شو وز وهم میاندیش             که اسب عشق بس رهوار باشد

به یک حمله تو را منزل رساند                   اگرچه راه ناهموار باشد ... 

زشتی و تیرگی وجودشان را می بینم

اما همه می گویند :

ما خوبیم!

ما متفاوتیم!

ما خوش قلبیم!

ولی من می گویم

برای درک ایثار و گذشت

و پاکی قلب و روح

هنوز خیلی راه مانده

من هنوز خود را کامل نمی بینم

من بد هستم!

کاش همه بد باشند ...

(( فرسایش ))

به علم جغرافی خنده ام می گیرد!

وقت است به جای فرسایش خاک

به فرسایش انسان ها نظر کنیم ...