مشق آخر
وقتی تیر و گلوله
بر قلب ها بوسه می زد
مشق مردانگی بود
که در دفتر شهادت نوشته می شد ...
دل شب مغرور نوری بود
که روح گل های پرپر را به آسمان پیوند می زد
مشق آخر ،
غرور برانگیزتر از همیشه ،
بوی خون و ایثار می داد ...
پی نوشت: این قطعه را روزی برای شهیدان راه ایران نوشته بودم. امروز آن را به سالار شهیدان تقدیم می کنم. همه از رفتن تو ناراحتند حسین اما من خوشحالم چرا که می دانم با رفتنت دل تاریخ را برای همیشه لرزاندی ...
