درد من

دردی دارم
  از جنس مرد

دورم از آنچه که هستند
  و نزدیک به آنچه باید باشند

افسوس که زندگی
  تمرین خوب بودن میان بد هاست
   تمرین شیشه بودن میان سنگ هاست...

دردی دارم
  از جنس مرد
     از جنس حرف
        از جنس سکوت...

جاده ی اعتقاد
           چه پر از خالی است!
ره فریب و ریا
           وای ، چه ازدحامی دارد!

دردی دارم
  از جنس مرد

از جنس اشک های نریخته ام
  از جنس (( انسان )) که ندیده ام
      از جنس (( روح )) که نشنیده ام

دردی دارم
به وسعت تمام حرف های نگفته
                    تمام راه های نرفته
                      تمام فکر های نپخته...

سلوک

جاده ی سلوک را می پیمودم
خارج از تمام آنچه که مرا به زمین پیوند می زد
و فارغ از هر رنگ و ریایی

پله به پله
و مرحله به مرحله
بالا و بالاتر می رفتم
و شفاف و شفاف تر می شدم

به انتهای راه که رسیدم
تابلویی نصب شده بود :
 (( اگر تنها آمده ای
                       برگرد ... ))