یه قلب بی ریا

آری

روزی خواهد رسید

که مرگ

بر چهره ی خسته و زخمی ام

خواهد خندید

            بی تردید

و آنگاه

دستان تو

برای در کفن پیچیدن و

به خاک سپردن من

خواهد لرزید

           بی تردید

افسوس که بهانه ،

زندگی است ...

افسوس ...

19.9.87 - کرج

پی نوشت :

این شعر را بدون آنکه خود بدانم در سومین روز درگذشت پدر بزرگم سروده ام

روحش شاد